Apartamenty Hiszpania

noclegi Cabo Roig, Punta Prima

MENU

Strona Główna
Galeria zdjęć
Kontakt
Cennik
Lokalizacja
Dojazd samochodem
Lot samolotem
Przyjazd Autokarem
Przewodnik
Filmy
Informacje turystyczne
baner odkryj-auto

Kultura Hiszpanii


Hiszpania jest krajem o wielowiekowej tradycji, w którym na przestrzeni dziejów mieszało się sporo różnych kultur, zatem jego współczesny obraz jawi się nam przede wszystkim jako przestrzeń chlubiąca się bogatym, ciekawym folklorem, w którym dominuje iście "południowy" temperament i typowa hiszpańska spontaniczność, powszechna radość i wesołość,.

Ponadto życie bez stresów i charakterystyczne dla rdzennych mieszkańców podejście: "mañana" ("jutro")...
Aby zrozumieć tę odmienność, jak również liczne odrębności wewnątrz tego państwa, warto przywołać kilka faktów historyczno-geograficznych, które pozwolą pojąć przyczyny tego, iż np. Baskowie dążą do zupełnego odseparowania się od dalszej części kraju, a nazwanie mieszkańca Barcelony Hiszpanem to trochę tak jak urażenie jego osoby, a także jego poczucia przynależności do jakiejś konkretnej zbiorowości.

Informacje wstępne


Hiszpania podzielona jest obecnie na 17 wspólnot autonomicznych, a są to: Andaluzja, Aragonia, Asturia, Baleary, Wyspy Kanaryjskie, Kantabria, Madryt, Kastylia–La Mancha, Kastylia i León, Katalonia, Walencja, Estremadura, Galicja, Murcja, Nawarra, Rioja oraz Kraj Basków, a także 2 miasta autonomiczne w Afryce Północnej, tj. Ceuta i Melilla. Wspólnoty te dzielą się następnie na 50 prowincji. Każda ze wspólnot jest w dużej mierze niezależna pod względem nie tylko władzy, ale także swojej kultury i praktykowanych obyczajów.

Na terenie Hiszpanii występuje także zróżnicowanie językowe – jako urzędowy główny (obowiązkowy dla wszystkich obywateli, do czego zobowiązuje zapis w konstytucji) funkcjonuje język kastylijski (tego uczymy się w Polsce i ten nazywany jest u nas typowym hiszpańskim), ale oprócz tego bardzo silnie rozwijają się języki regionalne, które w poszczególnych wspólnotach również mają status urzędowego: baskijski (Kraj Basków), kataloński (Katalonia, Baleary, Walencja oraz region Carche w Murcji) i galisyjski (Galicja oraz sąsiednie prowincje: Asturia, León i Zamora). Język kataloński stanowi "mieszankę" języka:
hiszpańskiego, francuskiego oraz włoskiego,. galicyjski – jest bardzo zbliżony do języka portugalskiego, zaś język baskijski należy do grupy tzw. języków izolowanych, niewykazujących żadnych podobieństw do innych języków. Oprócz tych języków głównych występuje także wiele różnych dialektów typowych dla poszczególnych obszarów kraju.

Teraz trochę o historii półwyspu Iberyjskiego. Przebywali tu po kolei: wpierw (ok. 1000 lat p.n.e.) były to ludy iberyjskie, od których wzięła się nazwa tego półwyspu,. po nich Celtowie, a na wybrzeżach znajdowały się kolonie greckie, kartagińskie oraz fenickie. Pomiędzy III a I w. p.n.e. Rzymianie podbili te ludy, jedynie Baskowie na północy nie ulegli romanizacji. W II w. cesarz Hadrian sprowadził Żydów, aby osiedlili się na półwyspie Iberyjskim. Kiedy w Europie zaczęły wojować plemiona barbarzyńskie, dotarli oni również aż tutaj, wypierając stąd Rzymian i zakładając własne królestwo Wizygotów. Początkowo byli oni bardzo niechętni do współpracy, lecz z czasem sami zaczęli przejmować język oraz religię chrześcijańską od rdzennej ludności, którą podbili. Koniec ery plemion barbarzyńskich nastąpił w chwili najazdu Arabów, którzy na półwysep przedostali się z południa, przez cieśninę Gibraltarską z Afryki – od 710 r. nastąpiło panowanie muzułmanów na tym obszarze. W tym czasie Ludwik Pobożny, syn wielkiego władcy króla Karola Wielkiego, po kolei przyłączył do państwa Franków: Asturię, Kastylię i Katalonię (stąd też ich odrębność). W 1492 roku – w tym samym, kiedy Krzysztof Kolumb dokonał odkrycia Ameryki – przejęto ostatnią twierdzę Arabów w Grenadzie. Wtedy również doszło do wypędzenia Żydów z półwyspu Iberyjskiego. Kraj zaczął się stopniowo bogacić dzięki cennym kruszcom przywożonym z zamorskich terenów podbitych – za to budowano okazałe budowle, np. pałac Eskurial. W XIX wieku pod wodzą Napoleona Bonapartego nastąpił najazd Francuzów. Na tym nie skończyła się zawiła historia tego państwa, bowiem w XX wieku doszło do licznych wojen domowych, z których najbardziej krwawa i okrutna rozpoczęła się w 1936 roku, czyli 5 lat po ogłoszeniu utworzenia republiki na tym obszarze. Po wojnie domowej doszło do przejęcia i sprawowania rządów dyktatorskich przez gen. Franco (aż do jego śmierci w 1975 roku), po czym znów przywrócono ustrój monarchistyczny, który funkcjonuje aż po dzień dzisiejszy. Od 1975 roku królem Hiszpanii nieprzerwanie jest Jan Karol z dynastii Burbonów.

Przywołując te fakty warto uświadomić sobie fakt, że: po pierwsze, na terenie kraju nadal występują elementy trzech wielkich religii: chrześcijaństwa, judaizmu oraz islamu (pomimo tego, że Żydzi i Arabowie zostali stąd wypędzeni przy końcu XV wieku, to jednak utrzymały się pozostałości po ich kulturze i zwyczajach, np. funkcjonują wciąż w Andaluzji). Po drugie – trudno się dziwić tak głębokiemu poczuciu odrębności mieszkańców np. Katalonii czy Kraju Basków.

Mentalność i zwyczaje Hiszpanów


Znając już pewne zależności i wzajemne stosunki pomiędzy poszczególnymi regionami kraju, można dopiero powiedzieć coś więcej na temat panujących w tym kraju obyczajów. Prawdopodobnie każdy turysta, zapytany o to, co go przyciąga do Hiszpanii, odpowie, iż bardzo podoba mu się mentalność mieszkańców – wszechobecny luz, brak stresu, celowa powolność, życie chwilą.
Oczywiście nie można zapomnieć o takich cechach wrodzonych, jak spontaniczność, wesołość, nadmierna żywiołość czy gestykulacja. To właśnie te cechy, które odróżniają "południowców" od pozostałych nacji na świecie, co działa niczym magnes. Dlatego też Hiszpania jest nie tylko miejscem, gdzie chętnie spędza się co roku wakacje letnie, ale także tym, gdzie wielu ludzi przeprowadza się na stałe bądź tymczasowo (np. na okres studiów bądź odbycia stażu w jakiejś firmie).

Ktoś, kto zetknął się już ze sposobem bycia Hiszpanów, nie ma problemów z odnalezieniem się wśród nich, o ile potrafi zaakceptować pewne typy zachowań, które w wielu innych rejonach świata uchodzą za niestosowne lub po prostu dziwne, niezrozumiałe. Jednak osobie, która wyjeżdża tam po raz pierwszy, warto zapoznać się z podstawowymi informacjami nie tylko na temat możliwości zwiedzania czy dobrego zjedzenia specjałów tamtejszej kuchni, lecz także tej charakterystycznej "południowej" mentalności po to, by się nie skompromitować w towarzystwie, uznając coś za przesadzone, bezczelne i niekulturalne.

Ciekawostką zatem może okazać się fakt, że Hiszpanie przy przywitaniu zawsze całują się w oba policzki – nie funkcjonuje coś takiego jak podanie ręki (całują się zatem z osobami, które widzą po raz pierwszy, nie wiedząc, kim ona jest i czy to w ogóle lubi). Czynnikiem zarówno jednoczącym, jak i podzielającym naród z pewnością jest corrida, czyli walka byka z torreadorem na arenie (za pomocą czerwonej płachty). Istnieje wielu przeciwników, ale również wielu zagorzałych zwolenników tego typu rozrywek – nigdy jednak nie wiadomo, kto ma jakie zdanie na ten temat, a Hiszpanie należą raczej do osób, które łatwo można urazić, zatem lepiej jest nie wyrażać otwarcie swojej opinii publicznie.

Nie powinno również dziwić to, kiedy słyszy się głośne komplementy mężczyzn w stosunku do kobiet, które obok nich przechodzą. Nigdy nie są one jednak złośliwe czy szkodliwe, a raczej w sympatycznym, dobrym tonie, choć i z tym bywa różnie.

Warto wiedzieć także, że nie ma sztywnych reguł dotyczących np. zachowania się w lokalu czy w jakimkolwiek innym miejscu (dopuszczalna jest niepunktualność i głośne, spontaniczne zachowanie). Ulubionym powiedzeniem jest: "mañana" ("jutro", tzn. nie dziś, spokojnie, można to przełożyć na jutro, teraz się lepiej zabawmy). Jeśli chodzi o miejscowe knajpy, to warto uświadomić sobie kilka rzeczy: po pierwsze – to, że w którejś z nich panuje rozgardiasz i bałagan nie znaczy, że knajpa jest zła, wręcz przeciwnie – to oznaka tego, że cieszy się dużym "wzięciem" i że jest tu sympatycznie i serwuje się tu dobre jedzenie. Po drugie, Hiszpanie nie znoszą zamykać się w domach, wychodzą więc w towarzystwie i "na mieście" jedzą dosłownie każdy swój posiłek – czy to śniadanie przed pracą, czy to obiad w trakcie sjesty (obowiązkowa przerwa w pracy gdzieś pomiędzy 14 a 17, kiedy pozamykane są sklepy, przez co do domu wraca się dosyć późno), nie zapomniawszy oczywiście o rozmaitych przekąskach czy też wytwornych kolacjach na wieczór (przeważnie przed wyjściem na dyskotekę, które często rozpoczynają się dopiero po północy i trwają do rana). Po trzecie – przeprowadzono kiedyś szczegółowe badania i wykazano, że w samej Hiszpanii znajduje się mniej więcej połowa wszystkich barów i knajp, jakie można naliczyć w całej Europie.

Co do sjesty: to czas odpoczynku, przeważnie następuje w godzinach, kiedy na dworze jest najbardziej gorąco, zatem wielu ludzi chroni się w tym czasie gdzieś w cieniu albo klimatyzowanych lokalach. Wszystko po to, aby mieć wystarczającą ilość energii potrzebną na wieczór. Często w tym czasie ludzie wracają do swoich domów, aby się wyspać i nie musieć tkwić w tym jakże silnym upale. Typowym widokiem są kobiety używające szerokich, wielobarwnych wachlarzy, które często przechowywane są w ich torebkach. Około godziny pierwszej południu, tj. w porze tzw. aperitifu ludzie mają zwyczaj skupiać się w grupkach i popijać zimne napoje, np. piwo czy tzw. tinto de verano, które jest niczym innym jak po prostu czerwonym winem, w którym umacza się mrożone kawałki owoców, głównie cytryny. Do tego przeważnie przegryza się migdały, oliwki bądź ryby smażone, których generalnie na całym półwyspie Iberyjskim spożywa się bardzo dużo (ogólnie: owoców morza, tzw. mariscos)
Co do jedzenia: kuchnia hiszpańska uchodzi za bardzo smaczną i oryginalną. Jednak nie można zapomnieć, że – podobnie zresztą jak to bywa w Polsce – każdy region tak naprawdę słynie z jakiegoś innego specjału. I tak, na północy Hiszpanii bazą dla sporządzanych potraw jest zazwyczaj mięso oraz rośliny strączkowe, zaś na południu – ryż, oliwa z oliwek czy owoce morza. Do tradycyjnych potraw hiszpańskich należą: paella (ryż z mięsem z kurczaka) – najlepszą przyrządza się w Walencji,. w Andaluzji zaś popularne są: salmorejo czy gazpacho (chłodnik na bazie surowych warzyw). Hiszpania słynie też z pysznej tortilli czy tzw. jamón serrano (szynki parmeńskiej). Z posiłkami wiąże się również pojęcie "tapas", co oznacza ni mniej, ni więcej niż po prostu przekąski do dań, wina albo piwa, na które przeważnie składają się mariscos (owoce morza) lub ryby. Do dań podaje się także suchy chleb, zaś później spożywa się deser oraz popija się je na koniec herbatą lub kawą (obowiązkowo!). Bardzo istotną dziedziną hiszpańskiej kuchni są wina – najpopularniejsze są te z Andaluzji – tzw. vino de Jerez (mrożone, podawane wraz z tapas), te zaś dzieli się na wytrawne ("seco") oraz słodkie ("dulce").

Hiszpańskie fiesty


Hiszpania słynie z hucznego obchodzenia różnych świąt ludowych, tzw. fiest, które bardzo mocno powiązane są z panującą w kraju w większości religią katolicką. Patrząc na kalendarz, od początku roku: 6 stycznia jest w Hiszpanii dniem wolnym od pracy – jako odpowiednik święta Trzech Króli, które na południu brzmi: Los Reyes Magos. Wówczas odbywają się liczne parady, pokazy tancerzy i akrobatów, ponadto rozrzucane są przechodniom cukierki. Na przełomie lutego i marca ma miejsce hucznie obchodzony karnawał, który stanowi przygotowanie do zbliżającego się Wielkiego Postu – najlepsze parady i tańce uliczne odbywają się w Santa Cruz de Tenerife, Kadyksie i Sitges. W Ostatki organizowana jest ponadto parada dla... sardynki! Tak, właśnie dla sardynki, gdyż w Wielkim Poście je się dużo ryb, stąd pomysł z prowadzeniem przez miasto dużego manekina przypominającego sardynkę, którą następnie wysadza się w powietrze, a tym samym w tak huczny sposób wieńczy się karnawał.

19 marca w Walencji następuje Święto Ognia, kiedy to zapala się liczne kukły poustawione na ulicach miasta. W Wielkim Tygodniu (hiszp. Semana Santa) odbywają się procesje wielkopostne – najbardziej znana ma miejsce w Sewilli, podczas której jej uczestnicy mają głowy schowane w kapturach.

Zawsze w kwietniu przychodzi czas na Święto Wiosny (hiszp. Feria de Abril), kiedy to w Sewilli mieszkańcy i turyści bawią się wspólnie podczas ogólnej fiesty z paradami i tańcami, degustacją wina sherry (nazwa pochodzi od miasta Jerez de la Frontera, gdzie produkuje się najlepsze wina hiszpańskie) oraz walkami byków.

W maju natomiast we wspomnianym już Jerez de la Frontera odbywa się konny targ, zaś w połowie maja mieszkańcy Madrytu czczą święto patrona swego miasta, Izydora Oracza, w tym czasie również mają miejsce liczne parady (w których Hiszpanie lubują się chyba najbardziej), walki byków, rozmaite jarmarki oraz koncerty. W czerwcu odbywają się huczne procesje z okazji święta Bożego Ciała – najsłynniejsze w Toledo, Wyspach Kanaryjskich, Sitges oraz w Granadzie.
W pierwszej połowie lipca cała Pampeluna jest uczestnikiem wielkiej fiesty, podczas której zabawa odbywa się na ulicach, leje się alkohol i wszędzie rozbrzmiewa muzyka. Ponadto dochodzi do sławnej na całym świecie gonitwy byków, dzięki czemu do Pampeluny na ten tydzień zjeżdża obecnie coraz więcej turystów zagranicznych, nawet ze Stanów Zjednoczonych. Oprócz tego w tym czasie w Granadzie odbywa się Festiwal Muzyki, zaś w Santiago de Compostela (region Galicja) festiwal św. Jakuba – ma wtedy miejsce pokaz sztucznych ogni.

We wrześniu w Jerez de la Frontera obchodzone jest święto wina, zaś w październiku w Saragossie (Aragonia) odbywają się procesje i walki byków podczas Festiwalu Pilar. Podobnie jak w Polsce, w Hiszpanii obchodzony jest dzień Wszystkich Świętych, Wigilia oraz naturalnie sylwester, natomiast 28 grudnia w Hiszpanii odbywa się tzw. Noc Rzezi Niewiniątek – jak gdyby odpowiednik naszego prima aprilis. Tradycja nakazuje Hiszpanom zjeść w sylwestra o północy dwanaście winogron – co wróży szczęście w nadchodzącym nowym roku.

Najważniejsze hiszpańskie zabytki


Wiele hiszpańskich zabytków i obiektów weszło w skład Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO, a do takich zalicza się (informacje za: Oddysei.com):
- Zespół zabytkowy w Salamance
- Opactwo w Poblet
- Obiekt archeologiczny w Meridzie
- Królewski klasztor Santa Maria de Guadalupe
- Katedra w Burgos
- Klasztor i pałac Eskurial pod Madrytem
- Dzieła A. Gaudiego w Barcelonie: Park Güell, Pałac Guëll, Casa Mila, Casa Vicens, fasada Narodzenia Pańskiego i krypta katedry Sagrada Familia, Casa Batlló i krypta w Colonia Guëll
- Jaskinia Altamira
- Zespół zabytkowy w Segowii i akwedukt
- Droga pielgrzymkowa do Santiago de Compostela
- Zabytkowe miasto warowne Cuenca
- Giełda Jedwabiu (Lonja de la Seda) w Walencji
- Oviedo - zespół zabytkowy i kościoły z czasów królestwa Asturii
- Zespół zabytkowy w Santiago de Compostela
- Zespół zabytkowy w Ávili wraz z kościołami extra-muros
- Architektura w stylu mudejar w Aragonii
- Zespół zabytkowy w Toledo
- Park Narodowy Garajonay
- Zespół zabytkowy w Cáceres
- Katedra, alkazar i Główne Archiwum Indii w Sewilli
- kopalnie złota Las Medulas
- Pałac Muzyki Katalońskiej (Palau de la Música Catalana) i szpital św. Pawła (Sant Pau) w Barcelonie
- Zespół katalońskich kościołów romańskich w Vall de Boí
- Zespół archeologiczny Tárraco
- Gaj palmowy w Elx
- Rzymskie mury obronne w Lugo
- Krajobraz kulturowy Aranjuezu
- Renesansowe zespoły zabytkowe Úbeda i Baeza
- Most Biskajski
- Klasztory San Millan w Yuso i Suso
- Sztuka naskalna basenu Morza Śródziemnego na Półwyspie Iberyjskim
- Uniwersytet i dzielnica zabytkowa w Alcalá de Henares
- San Cristóbal de la Laguna
- Stanowisko archeologiczne Atapuerca

Przewodnik po Hiszpanii

Atrakcje wybrzeża Costa Blanca
„Costa Blanca” to niezwykle popularny wśród zagranicznych region turystyczny, zlokalizowany w południowo-wschodniej części Hiszpanii nad Morzem Śródziemnym. Swoim zasięgiem obejmuje ponad 160 km w prowincji Alicante – od miejscowości Denia aż po Pilar de la Horadada. więcej
Klimat i Zdrowie
Costa Blanca jest jednym z najpiękniejszych regionów w obszarze Iberian Peninsula. Słoneczne dni mają miejsce średnio 320 dni w roku, a średnia temperatura oscyluje wokół 24 stopni Celsjusza, także nie ma w tym nic dziwnego, iż Światowa Organizacja Zdrowia przyznała jej status miejsca charakteryzującego się klimatem o zdrowotnych właściwościach - znajdującego się pod tym względem w światowej czołówce.więcej